تبلیغات شما اینجا طراحی سایت خرید فالوور حرف اخر
بستن تبلیغات [X]
دستگاه روغنگیری

روش های جدید استخراج اسانس، گزینه های جدیدی را در روغن هایی که قبلا هرگز در دسترس نبودند را ارائه می دهند. همراه با تقطیر های سنتی بخار آب و فشار دادن سرد، اندکی اطلاعات برای علاقه مندان می تواند طیف وسیعی از انتخاب ها را در زمینه انتخاب روش استخراج روغن و انتخاب دستگاه تقطیر فراهم کند.

کدام روش با دستگاه تقطیر بهتر است؟ آیا عرقیجات با عطر بیشتر بهتر است یا آنها که ارزش بیشتری را به لحاظ آروماتیک داشته باشند؟ به نظر می رسد که تولید اسانس، در کنار اینکه یک علم است، یک شکلی از هنر نیز می باشد.

ارزش روش های جدیدتر پردازش روغن به میزان زیادی وابسته به تجربه افرادی که عملیات با دستگاه تقطیر را انجام می دهند و همچنین کاربرد مورد نظر محصول نهایی است. هر روش اهمیت خاص خود را داشته و جایگاه خود را در ساخت اسانس های با درجه آروماتراپی مختلف دارد.

دستگاه تقطیر

تقطیر بخار و تقطیر آب

تقطیر بوسیله دستگاه تقطیر بخار، شایع ترین روش تولید اسانس، شامل هدایت جریان بخار به یک محفظه نگهداری مواد خام است. بخار سبب ایجاد حفره های کوچک حاوی اسانس روغن می شود.

سپس روغن توسط بخار به خارج از محفظه و به یک خنک کننده سرد منتقل می شود، که در آن بخار دوباره میعان می شود. (تقطیر آب، فرآیند مشابهی است که در آن ماده گیاهی جوشانده می شود و بخار حاصل از آن جذب و متراکم می شود).

سپس روغن و آب جدا می شوند. آب، که به عنوان یک “هیدروسول” نامگذاری می شود، می تواند حفظ شود زیرا برخی از اسانس گیاهان را در خود دارد. برای مثال، هیدروسول گل رز معمولا به خاطر خواص آنتی سپتیک خفیف و تسکین دهندگی خود استفاده می شود و همچنین دارای عطر دلنشینی است.

عوامل متعددی کیفیت نهایی اسانس روغن را تعیین می کنند. به غیر از خود مواد گیاهی، مهمترین عوامل عبارتند از زمان، دما و فشار و کیفیت تجهیزات تقطیر. اسانس های روغن محصولات بسیار پیچیده ای هستند، هر کدام از آنها گاهی از صدها مولکول متمایز تشکیل شده اند که با یکدیگر ترکیب می شوند تا عطر و خواص درمانی روغن را تشکیل دهند.

برخی از این مولکول ها ساختارهای نسبتا ظریفی دارند که می توانند تحت شرایط محیطی نامطلوب تغییر یا تخریب شوند. بنابراین، همانطور که با صبر و حوصله، می توان یک وعده غذای خوب و دلپذیر را آماده کرد، اکثر روغن های باکیفیت از یک پروسه طولانی و آهسته (پخت و پز) بهره می برند.

دمای اتاق استخراج نمی تواند بیش از حد بالا باشد، چرا که باعث می شود برخی از اجزای روغن تغییر کرده یا نابود شوند. همین امر برای فشار محفظه نیز درست است. برای مثال، اسطوخدوس نباید در دمای بیش از 245 درجه فارنهایت و فشار بیش از سه پوند در هر اینچ مربع (3 psi) قرار بگیرد.

درجه حرارت و یا فشار بالاتر باعث ایجاد یک بوی تند مواد شیمیایی بیشتر نسبت به مواد گیاهی شده و موجب کاهش اثرات درمانی روغن می شود. همچنین، دوره استخراج باید برای یک دوره زمانی مشخص ادامه یابد تا همه عناصر روغن از گیاه خارج شود، زیرا بعضی از آنها سریعتر از سایرین آزاد می شوند.

با وجود نقاط ضعف این روش پردازش، درجه حرارت و فشار بالا اغلب برای تولید مقدار زیادی روغن در یک دوره زمانی کوتاه استفاده می شود. این روغن ها معمولا برای استفاده در تولید مواد آرایشی و غذاهای فرآوری شده استفاده می شوند، اما گاهی اوقات به مصرف کنندگان نهایی به عنوان اسانس های روغن برای استفاده در آروماتراپی به فروش می رسند.

این روغن ها ارزان تر هستند، اما دارای ارزش درمانی کمتری هستند، و تفاوت زمانی آشکار می شود که عطر آنها با هم مقایسه می شود.

فشار دادن سرد

در نهایت، روش مبتنی بر فشار سرد با استفاده از دستگاه روغنگیری برای بهره برداری از دانه های روغنی و روغن پوست مرکبات در دسترس می باشد. برای میوه هایی مانند: برگاموت، پرتقال، لیمو یا دانه های روغنی و امثال آن. این روش به سادگی با حرارت دادن در حدود 120 درجه فارنهایت و اعمال فشار برای استخراج روغن کار می کند. در صورت وجود هر گونه تغییری در حالت اولیه روغن، این روغن مرکبات رایحه های شاداب، تازه و پرانرژی خود را مانند میوه حفظ می کنند.



:: برچسب ها : دستگاه روغنگیری , دستگاه تقطیر ,
ن : محیا یوسفی
ت : يکشنبه 5 فروردين 1397

روغن کشی یا عصاره گیری روغن به یک روش مکانیکی برای استخراج روغن از گیاهان، مغزها و دانه های روغنی اطلاق می شود. با روش فشرده سازی فیزیکی بوسیله دستگاه روغنگیری ، تمام مواد خروجی حاوی هیچ گونه ماده افزودنی شیمیایی نیستند.

این یک روش مقرون به صرفه، متنوع و بدون مواد شیمیایی است. امروزه دو روش محبوب استخراج روغن، استفاده از دستگاه فشار پیچی ( دستگاه روغنگیری ) و استفاده از حلال های شیمیایی می باشد، با این حال، برای استخراج بیشتر روغن از مواد خام، بیش از یک روش استفاده می شود و اغلب دو روش به طور همزمان مورد استفاده قرار می گیرند.

در ابتدا با استفاده از یک دستگاه پرس پیچی دانه ها را فشار دهید و سپس با استفاده از حلال شیمیایی بقیه روغن را از آن استخراج کنید.

دستگاه روغنگیری

استخراج مکانیکی روشی است که قرنها از آن استفاده شده است. این روش معمولا برای ایجاد فشار بر روی گیاهان، مغزها و دانه های روغنی استفاده می شود تا روغن را از آن استخراج کند. ظرفیت روغن کشی دارای گستره ای متغیر از کمتر از 1 تن تا بیش از 50 تن در روز است.

امروزه روش های مکانیکی استخراج روغن با استفاده از دستگاه روغنگیری برای استفاده مداوم بدون توجه به اندازه عملیات استفاده می شود. عوامل متعددی بر کارایی استخراج روغن تاثیر می گذارند، مانند: نوع دانه های گیاهی، تمیز کردن دانه ها، دما و تنظیمات فشار.

معمولا روش فشار مکانیکی تنها می تواند 70-60 درصد از روغن را استخراج کند و 80 درصد یک میزان بسیار خوب محسوب می شود. اکثر عملیات تجاری بزرگ از روش های ملایم برای استخراج 60 تا 70 درصد روغن استفاده می کنند، به طوری که روغن باقیمانده از طریق حلال های شیمیایی استخراج می شود.

استخراج مکانیکی با دستگاه روغنگیری در مقایسه با استخراج با حلال های شیمیایی

استخراج مکانیکی و استخراج با حلال، دو روش محبوب استخراج روغن در صنایع روغن کشی امروزی هستند. روش استخراج مکانیکی بدین معنی است که از پیچ های فشار روغن بر روی دانه های گیاهی و مغزها استفاده شود. اما روش استخراج با حلال، همیشه از یک فرآورده، برای جدا کردن روغن استفاده می کند. این دو روش استخراج هر دو دارای مزایا و معایبی هستند، که ما در ادامه به شما نشان خواهیم داد.

· استخراج مکانیکی یک روش دوستدار محیط زیست و سالم تر برای استخراج روغن است چرا که در فرآیند آن از هیچ حلالی (شیمیایی) استفاده نشده است. روغن بدست آمده با روش مکانیکی با دستگاه روغنگیری پاک تر و سالم تر است که دارای رنگی طبیعی و طعم بهتری است.

از مزایای استخراج مکانیکی خالص می توان به هزینه های سرمایه گذاری اولیه پایین، روغن با ارزش غذایی بالا، عملیات با پیچیدگی کمتر و دارای تنوع برای پردازش انواع دانه های روغنی اشاره کرد.

معایب آن نیز شامل: انرژی موردنیاز بالا، استهلاک تجهیزات مورد استفاده که نیاز به تعمیر و نگهداری دارند و کاهش کارآیی به علت روغن باقی مانده در دانه های روغنی، می باشد.

· در مقایسه با روش استخراج مکانیکی، روش استخراج با حلال باعث تولید روغن بیشتری می شود، هزینه تولید را کاهش می دهد و زمان و مراقبت کمتری نیاز دارد، این یک روش جایگزین بسیار مطمئن تر برای روش قبلی است.

شما مجبور نیستید تمام روز را صرف تماشای کارهای مربوط به آن کنید! روش استخراج با حلال همیشه معایبی دارد، از قبیل: حجم زیاد، نیاز به کار مداوم ، فشار بالا هزینه بالای استخراج با حلال و نیاز به کارگاه تصفیه.



:: برچسب ها : دستگاه روغنگیری ,
ن : محیا یوسفی
ت : يکشنبه 27 اسفند 1396

روغن کشی یا عصاره گیری روغن به یک روش مکانیکی برای استخراج روغن از گیاهان، مغزها و دانه های روغنی اطلاق می شود. با روش فشرده سازی فیزیکی بوسیله دستگاه روغنگیری ، تمام مواد خروجی حاوی هیچ گونه ماده افزودنی شیمیایی نیستند.

این یک روش مقرون به صرفه، متنوع و بدون مواد شیمیایی است. امروزه دو روش محبوب استخراج روغن، استفاده از دستگاه فشار پیچی ( دستگاه روغنگیری ) و استفاده از حلال های شیمیایی می باشد، با این حال، برای استخراج بیشتر روغن از مواد خام، بیش از یک روش استفاده می شود و اغلب دو روش به طور همزمان مورد استفاده قرار می گیرند.

در ابتدا با استفاده از یک دستگاه پرس پیچی دانه ها را فشار دهید و سپس با استفاده از حلال شیمیایی بقیه روغن را از آن استخراج کنید.

استخراج مکانیکی روشی است که قرنها از آن استفاده شده است. این روش معمولا برای ایجاد فشار بر روی گیاهان، مغزها و دانه های روغنی استفاده می شود تا روغن را از آن استخراج کند. ظرفیت روغن کشی دارای گستره ای متغیر از کمتر از ۱ تن تا بیش از ۵۰ تن در روز است.

امروزه روش های مکانیکی استخراج روغن با استفاده از دستگاه روغنگیری برای استفاده مداوم بدون توجه به اندازه عملیات استفاده می شود. عوامل متعددی بر کارایی استخراج روغن تاثیر می گذارند، مانند: نوع دانه های گیاهی، تمیز کردن دانه ها، دما و تنظیمات فشار.

معمولا روش فشار مکانیکی تنها می تواند ۷۰-۶۰ درصد از روغن را استخراج کند و ۸۰ درصد یک میزان بسیار خوب محسوب می شود. اکثر عملیات تجاری بزرگ از روش های ملایم برای استخراج ۶۰ تا ۷۰ درصد روغن استفاده می کنند، به طوری که روغن باقیمانده از طریق حلال های شیمیایی استخراج می شود.

استخراج مکانیکی با دستگاه روغنگیری در مقایسه با استخراج با حلال های شیمیایی

استخراج مکانیکی و استخراج با حلال، دو روش محبوب استخراج روغن در صنایع روغن کشی امروزی هستند. روش استخراج مکانیکی بدین معنی است که از پیچ های فشار روغن بر روی دانه های گیاهی و مغزها استفاده شود. اما روش استخراج با حلال، همیشه از یک فرآورده، برای جدا کردن روغن استفاده می کند. این دو روش استخراج هر دو دارای مزایا و معایبی هستند، که ما در ادامه به شما نشان خواهیم داد.

· استخراج مکانیکی یک روش دوستدار محیط زیست و سالم تر برای استخراج روغن است چرا که در فرآیند آن از هیچ حلالی (شیمیایی) استفاده نشده است. روغن بدست آمده با روش مکانیکی با دستگاه روغنگیری پاک تر و سالم تر است که دارای رنگی طبیعی و طعم بهتری است.

از مزایای استخراج مکانیکی خالص می توان به هزینه های سرمایه گذاری اولیه پایین، روغن با ارزش غذایی بالا، عملیات با پیچیدگی کمتر و دارای تنوع برای پردازش انواع دانه های روغنی اشاره کرد.

معایب آن نیز شامل: انرژی موردنیاز بالا، استهلاک تجهیزات مورد استفاده که نیاز به تعمیر و نگهداری دارند و کاهش کارآیی به علت روغن باقی مانده در دانه های روغنی، می باشد.

· در مقایسه با روش استخراج مکانیکی، روش استخراج با حلال باعث تولید روغن بیشتری می شود، هزینه تولید را کاهش می دهد و زمان و مراقبت کمتری نیاز دارد، این یک روش جایگزین بسیار مطمئن تر برای روش قبلی است.

شما مجبور نیستید تمام روز را صرف تماشای کارهای مربوط به آن کنید! روش استخراج با حلال همیشه معایبی دارد، از قبیل: حجم زیاد، نیاز به کار مداوم ، فشار بالا هزینه بالای استخراج با حلال و نیاز به کارگاه تصفیه.



:: برچسب ها : دستگاه روغنگیری ,
ن : محیا یوسفی
ت : يکشنبه 29 بهمن 1396

به طور کلی، معمولا دو سیستم برای استخراج روغن وجود دارد، یکی از آنها پیش فشردگی (در ترکیب با استخراج از طریق حلال) و دیگری فشار کامل (یک فرایند استخراج روغن با روش مکانیکی و دستگاه روغنگیری ) است.

پیش فشردگی: پیش فشردگی به معنای استخراج روغن ابتدا با فشار مکانیکی دستگاه روغنگیری و سپس ارسال خروجی آن به بخش استخراج از طریق حلال می باشد. این روش معمولا برای کارخانه هایی با سطح تولید بالا مناسب می باشد. دانه های روغنی / کانولا و دانه های آفتابگردان، مواد گیاهی معمول برای پیش فشردگی هستند.

روش پیش فشردگی می تواند تقریبا ۶۵٪ تا ۷۵٪ از روغن موجود در دانه ها را استخراج کند. اگر می خواهید روغن بیشتری را از طریق روش مکانیکی از دانه ها بدست بیاورید، مصرف انرژی الکتریکی دستگاه روغنگیری پرس به طور قابل توجهی افزایش می یابد، بخش های داخلی پیچ پرس اهمیت قابل ملاحظه ای دارند، بارگذاری ممکن است از محدوده های مکانیکی تجاوز کند و منجر به ایجاد ساختاری شود که نفوذ حلال را دشوار می کند.

سیستم های پیش فشردگی دارای ظرفیت پردازش دانه تا ۳۰۰۰ MTPD یا بیشتر می باشند. دانه ها در ابتدا از طریق دریچه ورودی به دستگاه روغنگیری پرس وارد می شوند و سپس وارد محفظه فشار می شوند، که در آنجا تحت فشار قرار می گیرند.

۷۰٪ روغن استخراج می شود؛ روغن باقی مانده در کیک حدود ۱۵ تا ۱۸ درصد است. جامدات باقی مانده از فرآیند پیش فشردگی در فرایند استخراج با حلال استفاده می شوند تا اینکه که روغن باقی مانده در آنها استخراج شود.

فشار کامل: فشار کامل به معنای استخراج روغن تنها با روش مکانیکی است. فشار کامل را می توان به صورت تک فشاری انجام داد که معمولا برای کارخانه های کوچک تولید روغن مورد استفاده قرار می گیرد. اگر دانه ها حاوی روغن زیاد باشند، روش دو فشاری باید برای دستیابی به حداکثر بازده مورد استفاده قرار گیرد.

روغن را می توان تا حد امکان استخراج کرد، میزان روغن در کیک باقی مانده از فرآیند فشار، حدود ۵-۸٪ است. با توجه به ماهیت محصول، روغن زدایی توسط نیروهای بین مولکولی و مویینگی محدود می شود. اما، در حالی که استفاده از سیستم معمولی برای پیش فشردگی، روغن را تا حدود ۷۰٪ استخراج می کند، حالت فشار کامل می تواند تا ۹۰٪ یا بالاتر روغن موجود در دانه ها را استخراج کند.

این به معنای روغن باقیمانده در کل کیک های حاصله، در محدوده ۵ تا ۸ درصد می باشد. به منظور دستیابی به میزان اضافی روغن، دانه های روغنی باید برای مدتی طولانی تحت فشار دستگاه روغنگیری فشار پیچی قرار گیرند. فشارهای بالاتر عمدتا با رطوبت بذر پایین تر به دست می آیند که باعث افزایش اصطکاک بین دانه ها می شوند.

فشار بالاتر ظرفیت پرس را محدود می کند. علاوه بر این، مدت زمان نگهداری طولانی مدت نیازمند سرعت شفت کم است که ظرفیت را حتی محدودتر می کند. بنابراین، پرس کامل با ظرفیت محدود مشخص می شوند که تقریبا ۱۰/۱ ظرفیت دستگاههای پیش فشرده مدرن می باشد.

دستگاه روغنگیری پرس روغن

دستگاه روغنگیری پرس روغن، اصلی ترین دستگاه در فرآیند استخراج روغن می باشد که از بخش های کوچک تولیدکننده فشار تشکیل شده است که هر یک ظرفیت مشخصی دارند. همچنین می توان از دستگاه فشار پیچی یا هیدرولیکی استفاده کرد. نوع پیچی در مقایسه با مدل هیدرولیکی دارای مزایای زیادی می باشد.

به عنوان مثال، سازگاری بهتر، کیفیت بالای روغن، رنگ روشن، عطر و طعم خالص، تکنولوژی ساده، و بعضی از تجهیزات پشتیبانی و غیره. در اینجا، به صحبت در مورد دستگاه پیچی استخراج روغن خواهیم پرداخت.

دستگاه فشار پیچی استخراج روغن چطور کار می کند؟

دستگاه فشار پیچی برای استخراج روغن، دانه های روغن را از طریق یک محفظه فشار، فشرده می کند. مواد اولیه از یک طرف وارد دستگاه روغنگیری شده و فشرده می شوند و مواد زائد از سمت دیگر خارج می شوند. این دستگاه از اصطکاک و فشار مداوم از طریق پیچ استفاده می کند تا مواد دانه ای را حرکت داده و فشرده کند.

روغن از فیلترهایی با سوراخ های کوچک عبور می کنند به طوریکه به جامدات دانه ای فیبری اجازه عبور نمی دهند. پس از آن، دانه های فشرده به شکل یک کیک سخت شده در می آیند، که از دستگاه خارج می شود. فشار ایجاد شده در دستگاه فشار، حرارت را در محدوده ۱۴۰ تا ۲۱۰ درجه فارنهایت (۶۰ تا ۹۹ درجه سانتیگراد) نگه می دارد.



:: برچسب ها : دستگاه روغنگیری ,
ن : محیا یوسفی
ت : سه شنبه 24 بهمن 1396
جهت اطلاع از کد های قالب و ویــــرایش قالب اینجا را کلیک کنید.

.:: کلیک کنید ::.

نام :
وب :
پیام :
4+2=:
 
(بارگزاري مجدد)